Rozdział I

Hej ;) Będę pisać opowiadanie .. Już dawno postanowiłam, że pora na pisaninę na blogu, ale nigdy nie miałam czasu.. Oficjalnie ogłaszam więc wszem i wobec, że będzie to opowiadanie FANTASTYCZNE xd Trzymajcie kciuki, żebym podołała wyzwaniu ;))

***

 Szłam niepewnie szkolnym korytarzem potykając się co chwilę o porozrzucane, markowe zresztą plecaki. Zdążyłam się już zorientować, że każdy kto nie posiada drogich ubrań i gadżetów jest w tym liceum nikim. Z wielkim żalem pożegnałam moją ukochaną, ale starą torbę, którą dostałam od taty jeszcze przed TYM dniem. Nie chciałam na samym początku być skreślona, nie chciałam być outsiderem, nie zniosłabym tego. Zawsze byłam typową 'liderką' w moim ukochanym gimnazjum na Camp Street 233. Ale te czasy to zamknięty rozdział. To co było... nigdy nie wróci i muszę się z tym pogodzić, nie mogę wiecznie żyć przeszłością, jak to było w wakacje. Najgorszą rzeczą w tym wszystkim było to, że zerwałam kontakt z przyjaciółmi, których znałam całe moje życie i byli mi bliżsi niż rodzone siostry. Jane i Natalie są dla mnie teraz kompletnie obcymi osobami. Bólu, jaki czułam gdy widziałam w ich oczach niezrozumienie i rozczarowanie nie da się opisać. Najgorsze jest to, że nie mogłam im wytłumaczyć, pożegnać się, lecz musiałam ich potraktować jakby byli mi obojętni, jakby te lata przyjaźni były dla mnie niczym... Wiem, że ich zraniłam. Wszystkie moje słowa, każdy gest będą uważali za nieprawdziwe... Ciężko jest się oswoić z faktem, iż zostało się samemu. Mam jedynie rodziców, którzy nie wspierają mnie tak jak powinni. Nie rozumieją, czemu ich córka jest inna. Być może są mną zawiedzeni. Jakby to ode mnie zależało kim jestem. Nie pozbędę się moich umiejętności, ani tego kim się urodziłam. Zdaję sobie sprawę, że zniszczyłam ich marzenia o normalnej rodzinie, o sielance... Tylko dlaczego nie próbują mnie wesprzeć? Przecież dla mnie TO też jest czymś nieznanym... Mimo to zostawili mnie z tym samą.

 - Te! Marzycielka!!! Uważaj jak chodzisz ! - Jakiś chłopak ryknął mi do ucha tak głośno, że zatoczyłam się i wpadłam prosto na grupkę dziewczyn stojących do mnie tyłem. 

 - Przepraszam! Przepraszam! Jezu, ja to jak zawsze, nic ci nie jest? - krzyknęłam do jednej z nich powalonej przeze mnie na podłogę. Miała długie brązowe włosy i pomalowane na czarno paznokcie. Mój wzrok padł na jej koszulkę Slipknot i glany. Uśmiechnęłam się. Też słuchałam metalu. Jej wzrok był jednak przeszywający. Miałam wrażenie, że lada chwila wybuchnie. Szybko uśmiech zszedł z mojej twarzy i już zbierałam się, żeby znów ją przeprosić, gdy ta wybuchnęła śmiechem. Zszokowana patrzyłam na nią jak na idiotkę. Wszyscy nas obserwowali, zbiegli się nawet patrolujący korytarze nauczyciele, a ja nadal leżałam na podłodze próbując zrozumieć jej zachowanie. Wyglądało to wszystko wyjątkowo komicznie, i nie wytrzymałam. Śmiałyśmy się razem i wśród zgromadzonych ludzi też rozbrzmiewały chichoty. Zdawałam sobie sprawę, że igrałam z nowymi nauczycielami i może to zaważyć na mojej opinii u nich, ale nie to było już moim priorytetem. Pomyślałam sobie, że fajnie byłoby zawrzeć z tą dziewczyną przyjaźń. Z tego co zauważyłam ma ona spore znajomości w szkole. Byłby to dobry start.
- Jestem Rachel- śmiejąc się podałam jej rękę. Byłam w tym momencie zadowolona, że pomalowałam paznokcie na czarno a nie na biało, jak to miałam zamiar.
- A ja Lucy. Jesteś z pierwszej? Nigdy wcześniej cię nie widziałam...
- Dość tego. Idziecie do dyrektora, żadne uczennice nie będą robiły w naszej szkole takiego zamieszania!- Nauczycielka, którą minęłam wchodząc do szkoły była wyraźnie wściekła.
- Niech sobie pani da spokój, już idziemy. Ej, ludu koniec przedstawienia!!!- Lucy mrugnęła do mnie i wstając machnęła na mnie ręką. Szybko się podniosłam i dogoniłam ją.
- Więc? Nie odpowiedziałaś mi na moje pytanie. Ta, która groziła dyrektorem to Wilson. Pamiętaj, żeby nigdy nie żuć gumy u niej na historii sztuki. - Byłam pozytywnie zaskoczona jej bezpośredniością. Odniosłam wrażenie, że znamy się od bardzo dawna, a nie pamiętam kiedy ostatnio tak swobodnie z kimś rozmawiałam.
- No tak, jestem nowa. Nawet nie znam jeszcze nikogo z mojego roku. Musisz mi wszystkich przedstawić- Wyszczerzyłam się do niej. Jane zawsze mówiła, że mam rozbrajający uśmiech i teraz będzie mi on naprawdę przydatny. Lucy wybuchnęła perlistym śmiechem, który tak mnie bawił, tam na korytarzu, kiedy turlałyśmy się po podłodze jak wariatki.
- Niczym się nie przejmuj, wprowadzę cię w towarzystwo. Jestem w 4 klasie, więc znam tu wszystkich. Musisz wiedzieć, że jestem tu postrachem kotów. Co roku męczymy pierwszoklasistów całą bandą. Ale ty się możesz czuć bezpiecznie, polubiłam cię.
- Czuję się zaszczycona- wywróciłam oczami i dźgnęłam ją łokciem - W każdym razie jak cię zobaczyłam to od razu wiedziałam, że jesteś tu kimś - spojrzałam wymownie na jej koszulkę Slipknot.
- Nie pasuje ci coś? Wiesz, jeżeli chodzi o muzykę, to nie warto ze mną się droczyć...
- No co ty! Nie miałam nic złego na myśli - Oj, wrażliwa na swoim punkcie. To nie dobrze, muszę być ostrożniejsza - Też słucham metalu i hard rocka. A Slipknot jest naprawdę okej. Wyluzuj - spojrzałam na nią badawczo.Muszę wyłapywać każdą jej reakcję, każdy gest. Muszę się nauczyć jej stylu bycia i wiedzieć jak reagować. Jest to jedno z przykazań Dekretek.
- No no..! Czułam, że jesteś spoko, ale nie miałam pojęcia, że aż tak! - Stuknęłyśmy się biodrami i śmiejąc się chodziłyśmy po korytarzach na każdej przerwie między lekcjami. Poznała mnie chyba z całą szkołą i czułam, że cały mój strach przed pierwszymi dniami w szkole był zupełnie bezpodstawny. 
                                                                  ***

 
 Rozdział na razie nie zawiera zbyt wielu opisów bohaterek, ani głównego wątku, czyli świat Dekretek, ale taka jest moja koncepcja ;)) Będę stopniowo ujawniać Wam szczegóły. Zostawcie komentarze, może jakieś uwagi??? Na pewno coś znajdziecie ;) Możecie też zadawać pytania dotyczące bohaterów, a w kolejnym rozdziale postaram się udzielać odpowiedzi xd