Rozdział II

 Słoneczny dzień przywitał stan California, więc z większym zapałem niż zwykle zaczęłam szykować sobie śniadanie. Po moich ulubionych cynamonowych płatkach śniadaniowych poszłam do swojego pokoju. Wyjęłam z szafy moje ulubione zestawy ubrań i rozłożyłam je na łóżku. Przysiadłam na jego brzegu i westchnęłam. Już tydzień chodzę do nowej szkoły i wszystko ułożyło się tak jak chciałam, ale to bolesne uczucie straty po przyjaciołach nadal jest i nie mogę się go pozbyć. Byłam przekonana, że to minie. Jest jednak coraz gorzej i czuję, że każdy uśmiech na mojej twarzy wywoływany przez nowych znajomych nie obejmuje moich czarnych oczu. Z rozżaleniem wstałam i podeszłam do toaletki. Spojrzałam w lustro i związałam swoje blond włosy w kucyk. Przeglądałam się w lusterku, śledząc swoją twarz i badając ją. Dłońmi błądziłam po delikatnych kościach policzkowych, bladych ustach i zgrabnym nosku. Wodziłam wzrokiem po całym swoim ciele. Zrezygnowana spojrzałam na zegarek i otrząsnęłam się z zadumy. Jak co dzień, przede wszystkim kamuflaż. Nie mogę straszyć innych czarnymi jak noc oczami. Jeszcze 3 miesiące temu ich miejsce zajmowały błękitne tęczówki... Teraz wszystko jest inne, nawet mój wygląd. Założyłam nerwowym ruchem niebieskie szkła kontaktowe i na pół dnia stałam się znów normalną dziewczyną. Zdecydowałam się na luźny t-shirt, czarne spodnie i glany. Zadowolona z efektu spojrzałam w lustro. Postanowiłam zrobić dziś nieco mocniejszy makijaż i na moich powiekach widniały grube czarne kreski. Zamrugałam swoimi naturalnie długimi rzęsami i uśmiechnęłam się do swojego odbicia. Czas pokazać im wszystkim, że nie jestem jeszcze stracona.

*

 W szatni przywitała mnie Lucy ze swoją koleżanką, za którą nie przepadałam. Dziewczyna miała nudny głos i we wszystkim naśladowała Marilyn Monroe. Nadęta panna. Zazwyczaj nie szufladkuję ludzi, ale co do niej wyrobiłam sobie dość negatywną opinię. 

- Co taka mina? Uśmiechnij się, zaraz mamy zajęcia z malarstwa...Masz może pomadkę? - machnęła głową odganiając grzywkę z twarzy. Lucy uśmiechnęła się pobłażliwie i mrugnęła do mnie.

- Emma daj spokój, nie mamy czasu. Jak minął ci wczorajszy dzień, Rachel? Załatwiłaś te papierkowe sprawy? Strasznie żałuję, że nie byłaś z nami wczoraj u Nathana. I on chyba też! - Wybuchnęła śmiechem i podbiegła do grupki chłopaków, wśród których był on, Nathan. Że też dzisiaj nie założyłam czegoś bardziej dziewczęcego! 

- Cześć Rachel - podszedł do mnie i pocałował w policzek. Chyba się zarumieniłam, bo Lucy patrząc na mnie zakrztusiła się colą którą piła, byle tylko pokazać mi jeden z naszych umówionych sygnałów awaryjnych. 

- Hej. Przykro mi, że nie mogłam być wczoraj u ciebie, ale miałam ważną sprawę do załatwienia. Impreza się udała? - Oby powiedział nie, oby powiedział, że ze mną byłoby fajniej...

- Było okej - odpowiedział nie patrząc mi w oczy. Lucy szarpnęła mnie za ramię i krzycząc do innych, że zaraz będzie dzwonek poprowadziła korytarzem. 

- Co ty wyprawiasz, Lucy ??? Chciałam tam zostać i wypytać Nathana o...

- No właśnie! Daruj sobie. Nathan jest fajny, owszem, ale nie angażuj się. On zarywa do każdej w tej szkole. Uspokój się i odpuść.

- Nie uspokoję się, bo wiem, że nie masz racji! - Znów spaliłam buraka, ale patrzyłam na nią wściekłym wzrokiem starając się przekonać samą siebie. Rozległ się dzwonek na zajęcia. Wchodząc do klasy czułam się jak w transie i nawet nie pamiętałam, kiedy usiadłam w ławce. Zamiast słuchać nauczycielki moje myśli były zajęte Nathanem. Lucy co jakiś czas posyłała mi rozdrażnione spojrzenia, ale nie obchodziło mnie to co ona o tym myślała. To nie jej sprawa. Potrzebuję zainteresowania i miłości, nie mogę odrzucać od siebie myśli o szczęśliwym związku. I nagle uderzyło we mnie straszne przeczucie, że to wszystko i tak nie ma sensu, bo nie mogę być z kimś nie posiadającym Umiejętności. Przez cudowny tydzień prawie zapomniałam o tym, że nie jestem normalna, że nie mam szans na zwykłe życie. Nawet nie wiem kiedy łzy napłynęły mi do oczu, a w gardle pojawiła się dławiąca gula... Pochyliłam głowę i rozpuściłam włosy, zasłaniając twarz. Zapominając o makijażu rozpłakałam się jak dziecko. Gorycz niesprawiedliwości nie pozwoliła mi na opanowanie. Byłam zła na siebie, na rodziców a nawet na Bogu ducha winnego Nathana... Obwiniałam wszystkich całkiem bezpodstawnie, byle odciążyć swoje sumienie i usprawiedliwić swoją słabość. Wyjęłam telefon i widząc, że zostało mi tylko 5 minut do końca lekcji, spróbowałam się uspokoić. W panice wycierałam oczy chusteczką, czując na sobie spojrzenie Lucy. Ale ja nie chciałam jej litości. Nie dzisiaj. 

 Po wyjściu z sali oddaliłam się od ludzi z mojej klasy i prawie biegiem ruszyłam do łazienki. Rzuciłam się do umywalki i opryskałam zimną wodą rozpalone policzki. W lustrze patrzyły na mnie fałszywie niebieskie oczy. Wściekła, zdjęłam soczewki zamierzając wyjść do nich wszystkich i pokazać kim jestem. Po raz pierwszy poczułam, że moje rozgoryczenie przeradza się w chęć zemsty... Drżały mi ręce i krew szumiała w uszach. Przyglądałam się swojemu odbiciu wbijając powoli paznokcie w policzki. Powoli uchodziła ze mnie złość. Na całe szczęście zdążyłam się opanować, zanim ktoś mnie zobaczył. Pośpiesznie włożyłam szkła kontaktowe i zmusiłam się do uśmiechu. Opuszczając łazienkę czułam się zagubiona. Wiedziałam bowiem jak mało brakowało bym chwilę złości przepłaciła życiem. W mojej głowie dźwięczały słowa mojej przysięgi przed przewodniczką Sarah:  " ...I nie pozwolę ludziom cierpieć za moje grzechy...I nie będą oni wiedzieć o mojej naturze... ".

***