Rozdział III

 Biegłam przez aleję Dekretek jak szalona. Byłam spóźniona już godzinę i bałam się konsekwencji. Mijałam drzewa i krzewy, nie mogąc jednak do końca cieszyć się ich urokiem- było jeszcze ciemno. Codziennie wstaję o 4 rano, by odbyć rytuał i wysłuchiwać coraz to nowych reguł. Starałam się nie myśleć o tym, że dziś czeka mnie spotkanie z Nathanem, któremu odpowiem na oskarżenia, że go ignoruję i lekceważę. Rozmowa jest nam potrzebna, ciężko jest siebie unikać. Nie mogę, a przynajmniej nie powinnam teraz skupiać się na tych nastoletnich, błahych sprawach. Jestem przecież poważna i sumienna. Moje nowe JA.
 Wreszcie dotarłam do wielkiej żelaznej bramy, na której uchwytach wyryte były inicjały każdej z nas. Dekretki, które porzuciły raz na zawsze świat ludzi miały tu swoje luksusowe apartamenty. Nie pokrywało się to wszystko z moimi wyobrażeniami o 'Ludzkich Aniołach Stróżach'. Zawsze myślałam, że powinny być to skromne, empatyczne stworzenia o dobrotliwych uśmiechach i pobłażającym spojrzeniu. Dekretek w żaden sposób nie można takimi epitetami obdarzać. Oczywiście każda z nas ma, jak to tłumaczyła nam złotowłosa Sarah: " Czyste, nieskalane egoizmem serce". Pamiętam, że gdy się o tym dowiedziałam byłam zawstydzona, bo bynajmniej nie byłam grzeczną dziewczynką.
  Szłam wolnym, niepewnym krokiem potykając się co chwilę. Nie wiedziałam, jak opiekunki reagują na złamanie postanowień z 'Księgi Uzdolnionych'. Spóźnienie oznaczało bowiem przesunięcie godziny rozpoczęcia rytuału, co powodowało nieznane konsekwencje dla świata nadnaturalnego. Obróciłam się i rzuciłam tęsknym wzrokiem na bramę, która oddzielała mnie od świata, który tak kochałam. Był określony, przewidywalny, a co za tym idzie, stabilny. Czułam się w nim bezpiecznie i uwielbiałam do niego wracać.
 Zniecierpliwione Dekretki siedziały na eleganckich, staromodnych kanapach w salonie znienawidzonego przeze mnie pałacu z białego marmuru. Ściany wzbudzały we mnie wstręt i wątpiłam, czy kiedykolwiek przyzwyczaję się do nowego 'domu', jakim chcąc czy nie chcąc był. Popatrzyłam po kolei na każdą z nich i już miałam pytać gdzie są opiekunki, gdy usłyszałam powiew wiatru, zwiastujący przybycie samej Sarah. Przewodniczka Dekretek i ich opiekunek! W powietrzu wisiała więc wielka awantura. Nie skończyło się jednak jak zawsze na podmuchach. Po chwili wiatr obijał się dźwięcznie o białe ściany. Wichura nabierała na sile, a opiekunki słysząc ją przybiegły czym prędzej i przerażone opadły bezsilnie na na podłogę, zaciskając pięści z bólu. To gniew Sarah dawał im się we znaki. Poczułam się okropnie, to przeze mnie cierpiały. Chciałam biec, chciałam jakoś wezwać przewodniczkę i błagać o litość, ale nie wiedziałam jak. Każda chwila była katorgą. Patrzyłam po zniesmaczonych i oszołomionych Dekretkach i w duchu krytykowałam je za ich bezczynność. Były bardziej doświadczone, na pewno dało się coś zrobić!
 Nagle Sarah ukazała się na środku salonu z zamkniętymi oczami mamrocąc zaklęcia. Wiatr ustawał, a opiekunki otwierały umęczone oczy i wyrażały swoje podziękowania za ułaskawienie wykonując błogosławiące gesty.
- Czy zdajesz sobie sprawę z powagi sytuacji, sługo Rachel? Czy zarówno ja, jak i opiekunki nie wyraźnie wyjaśniałyśmy wam bezwzględne zasady? Reszta młodych Dekretek nie miała większych problemów ze zrozumieniem nas. Zawiodłam się, byłam przekonana, że dotarło do ciebie, jak ważne...
- Niezmiernie przepraszam, po prostu zaspałam, ludzka rzecz - tłumaczyłam się drżącym głosem patrząc w podłogę.
- Po pierwsze, nie przerywaj swojej przewodniczce. Po drugie, twoje przeprosiny nic nie zmienią, a po trzecie, nie jesteś zwykłym człowiekiem, któremu wolno zaspać, Rachel. Dzisiejsze spotkanie niniejszym odwołuję, nie możemy przeprowadzać rytuału o tej porze. Wstydź się, Dekretko - Sarah wzbiła się znów w powietrze i niczym duch opuściła salon. Gdy tylko tak się stało rozgorzały gorące dyskusje na mój temat i obelgi. Nie chciałam tego słuchać, wróciłam do swojego prawdziwego świata, mimo, że i tam nic mi się nie udaje.

***

Rozdział krótki, ale treściwy. Mam nadzieję, że Wam się spodoba, zostawiajcie uwagi i pomysły ;)